Denken wat een ander denkt
We deden het laatst zelf even. We hadden een LinkedIn-post geplaatst over onze gratis webinars en al snel kwamen de gedachten:
Promoten we die webinars niet te veel? Zouden mensen ons inmiddels irritant vinden? Misschien moeten we er maar even niets meer over plaatsen.
Voor je het weet, ben je druk met wat anderen misschien van je vinden. Terwijl je eigenlijk helemaal niet weet wat ze denken.
Gelukkig bleven we er niet lang in hangen. En wat bleek? Sommige mensen hadden onze eerdere posts nog niet eens gezien. Sterker nog, we kregen zelfs reacties als: 'Jammer, ik zag het nu pas. Had graag meegedaan!'
Hadden we bijna onze eigen gedachten geloofd!
Gedachten lezen. Of toch niet?
Ons hoofd is behoorlijk goed in het bedenken van verhalen. Fantastisch als je iets nieuws wilt maken of een oplossing zoekt, maar soms ook behoorlijk onhandig.
Een collega reageert kort op je mail en je denkt: Volgens mij is ze geïrriteerd. Iemand kijkt bedenkelijk tijdens je presentatie: Hij vindt dit duidelijk geen goed plan. Je stuurt een voorstel en hoort twee dagen niets: Ze zullen het wel te duur vinden.
Herkenbaar? We denken regelmatig te weten wat er in het hoofd van een ander omgaat. En het bijzondere is dat we daar vervolgens ook nog naar gaan handelen.
Je gaat jezelf verdedigen, houdt je volgende idee voor je of begint alvast een ingewikkeld gesprek in je hoofd. Zonder dat de ander daar iets van weet.
Zo kun je behoorlijk druk zijn met iemand anders, terwijl je eigenlijk vooral met je eigen gedachten bezig bent. Dat kost energie en kan ook het contact en de samenwerking behoorlijk in de weg zitten.
Wat jij denkt dat een ander denkt...
Het grappige is dat we helemaal niet kunnen weten wat een ander denkt. Natuurlijk kunnen onze vermoedens kloppen. Misschien is je collega inderdaad geïrriteerd of vindt die klant je voorstel te duur. Maar het kan net zo goed iets heel anders zijn.
Toch voelen onze eigen interpretaties soms zo overtuigend dat we ze voor waar aannemen. En voor je het weet, ben je druk met het oplossen van een probleem dat misschien niet eens bestaat.
Het fijne is dat je niet hoeft uit te zoeken of iedere gedachte klopt. Je hoeft je aannames ook niet allemaal te analyseren, te weerleggen of te vervangen door positievere gedachten.
Je kunt simpelweg herkennen dat je hoofd een verhaal maakt over een ander. Een verhaal dat misschien klopt, maar misschien ook helemaal niet.
En waar je dus niet automatisch iets mee hoeft.
En dan?
De volgende keer dat je denkt te weten wat een ander vindt, kun je eens opmerken hoeveel aandacht je aan die gedachte geeft.
Misschien ontdek je dat je al een heel gesprek hebt gevoerd, conclusies hebt getrokken of plannen hebt aangepast. Terwijl de ander van niets weet.
Want wat jij denkt dat een ander denkt, denk je nog altijd zelf!
En dat besef kan een hoop denkwerk schelen. Voor jezelf én voor de ander. 😉
